చిన్న పరిశ్రమలకూ సమ ప్రాధాన్యం ఇవ్వాలి!

స్థూల దేశీయోత్పత్తిలో గణనీయమైన వాటా కలిగి, ఎగుమతులకు బలంగా నిలుస్తూ, కోట్లాది మందికి ఉపాధి కల్పిస్తున్న ఎంఎస్‌ఎంఈ రంగం దేశాభివృద్ధిలో కీలక పాత్ర పోషిస్తోంది. ప్రస్తుతం పరిశ్రమల గురించి చర్చ మొదలైతే ముందుగా వినిపించేది పెట్టుబడుల సంఖ్య. ఎన్ని వేల కోట్లు వచ్చాయి? ఎన్ని ఒప్పందాలు కుదిరాయి? ఎన్ని మెగా ప్రాజెక్టులు వస్తున్నాయి? రాష్ట్రాల మధ్య పోటీ కూడా ప్రధానంగా దీని చుట్టూనే తిరుగుతోంది. ఇది తప్పు కాదు. పెట్టుబడులు రావాలి. పెద్ద పరిశ్రమలు రావాలి. దేశం ఎదగాలి. అయితే ఈ చర్చల మధ్య ఒక ముఖ్యమైన ప్రశ్న కనుమరుగవుతోంది. దేశ పారిశ్రామిక వ్యవస్థకు పునాది అయిన చిన్న పరిశ్రమల పరిస్థితి ఏమిటి? ఒకే పారిశ్రామిక వ్యవస్థలో పెద్ద పరిశ్రమలకు లభిస్తున్న అవకాశాలు, ప్రోత్సాహకాలు, విధానపరమైన మద్దతు ఎంతవరకు చిన్న పరిశ్రమలకు లభిస్తున్నది?

దేశం వికసిత భారత్‌గా ఎదగాలంటే తయారీ రంగం బలోపేతం కావాలి. కానీ చిన్న పరిశ్రమలను పక్కనపెట్టి ఆ లక్ష్యాన్ని సాధించడం సాధ్యం కాదు. పెద్ద పరిశ్రమలు అభివృద్ధిని కేంద్రీకరిస్తే, చిన్న పరిశ్రమలు అభివృద్ధిని విస్తరింపజేస్తాయి. అవి స్థానికంగా ఉపాధిని సృష్టిస్తాయి. సంపదను సమాజంలోని వివిధ వర్గాలకు చేరవేస్తాయి. అందుకే మెగా పరిశ్రమలు ఎంత ముఖ్యమో, చిన్న పరిశ్రమలు కూడా అంతే ముఖ్యం. తెలుగు రాష్ట్రాలకు ఈ విషయం కొత్త కాదు. 1996లో నాటి ముఖ్యమంత్రి చంద్రబాబు నాయుడు ప్రవేశపెట్టిన ‘టార్గెట్ 2000’ పారిశ్రామిక విధానం వేలాది మంది మొదటి తరం పారిశ్రామికవేత్తలకు మార్గం చూపింది. అప్పటివరకు పరిశ్రమలు కొన్ని కుటుంబాలకే పరిమితమనే భావన ఉండేది. ఆ విధానం తరువాత మధ్యతరగతి యువత, సాంకేతిక నిపుణులు, మహిళలు, వెనుకబడిన వర్గాలకు చెందినవారు కూడా పరిశ్రమల వైపు అడుగులు వేశారు. నేడు రెండు తెలుగు రాష్ట్రాల్లో ఉపాధి కల్పిస్తూ, పన్నులు చెల్లిస్తూ నిలబడిన అనేక చిన్న పరిశ్రమల వెనుక ఆ కాలంలో వేసిన పునాదులే ఉన్నాయి. అయితే అప్పట్లో కొత్త పారిశ్రామికవేత్తలను తయారుచేసిన వ్యవస్థ, నేడు ఉన్న పారిశ్రామికవేత్తలను కూడా అదే స్థాయిలో బలోపేతం చేస్తోందా?

ప్రభుత్వాలు చిన్న పరిశ్రమల కోసం అనేక పథకాలు, రాయితీలు, ప్రోత్సాహకాలు ప్రకటిస్తున్నాయి. కానీ, అవి ఎంత వేగంగా క్షేత్రస్థాయికి చేరుతున్నాయన్నదే అసలు ప్రశ్న. ఉదాహరణకు విద్యుత్ రాయితీ... ఒకప్పుడు అది నేరుగా విద్యుత్ బిల్లులోనే సర్దుబాటయ్యేది. ప్రస్తుతం చిన్న పరిశ్రమలు విద్యుత్ బిల్లులను ఆరు నెలల పాటు ముందుగా పూర్తిగా చెల్లించి, ఆపై రాయితీ మొత్తాన్ని తిరిగి పొందేందుకు నెలల తరబడి వేచి చూడాల్సి వస్తోంది. ఒక చిన్న పరిశ్రమకు ప్రతి రూపాయి వర్కింగ్ క్యాపిటల్. అలాంటప్పుడు ఈ ఆలస్యం అదనపు ఆర్థిక భారంగా మారుతోంది. సమస్య రాయితీల పరిమాణంలో లేదు. అవి సమయానికి చేరే విధానంలో ఉంది. పథకాలు ప్రకటించడం సులభం. వాటి ప్రయోజనం సరైన సమయంలో పరిశ్రమలకు చేరాలి. అదేవిధంగా సీజీటీఎంఎస్‌ఈ వంటి పథకాల ఉద్దేశం ప్రశంసనీయం. కానీ క్షేత్రస్థాయిలో చిన్న పరిశ్రమలకు రుణాలు ఎంత సులభంగా అందుతున్నాయన్నది కూడా సమీక్షించాల్సిన అంశమే.

ఇక్కడ ఒక విషయం గుర్తుంచుకోవాలి. చిన్న పరిశ్రమలను ప్రోత్సహించడం అంటే రాయితీలు పంచడం కాదు; భవిష్యత్తులో నిలబడగల పారిశ్రామిక శక్తిని నిర్మించడం. ఒక శిశువుకు ప్రారంభ దశలో పోషణ, రక్షణ అవసరమైనట్లే, ఒక చిన్న పరిశ్రమకు కూడా తొలి సంవత్సరాల్లో చేయూత అవసరం. సరైన సమయంలో అందిన మద్దతు వల్లనే అది తన కాళ్లపై తాను నిలబడగలుగుతుంది. ఆ తరువాత అదే పరిశ్రమ ఉపాధి కల్పిస్తుంది, పన్నులు చెల్లిస్తుంది, స్థానిక ఆర్థిక వ్యవస్థకు బలం అవుతుంది. అందుకే ఎంఎస్‌ఎంఈలకు అందించే మద్దతును వ్యయంగా కాకుండా పెట్టుబడిగా చూడాలి. ఇటీవల విజయవాడలో నిర్వహించిన MSME Growth Conclave స్వాగతించదగినది. అయితే అది మరో ఆలోచనకు కూడా దారితీసింది. పెట్టుబడుల సదస్సులకు లభించే ప్రాధాన్యం, ఎంఎస్‌ఎంఈ సదస్సులకు ఎందుకు లభించకూడదు?

సాధారణంగా పెట్టుబడి సదస్సుల్లో పెద్ద పరిశ్రమలు, అంతర్జాతీయ పెట్టుబడిదారులు, మెగా ప్రాజెక్టుల గురించే చర్చ జరుగుతుంది. అవి అవసరమే. కానీ రాష్ట్రంలోని వేలాది చిన్న పరిశ్రమల యజమానులు తమ అనుభవాలు, సమస్యలు, సూచనలు ప్రభుత్వంతో నేరుగా పంచుకునే ప్రత్యేక వేదికలు కూడా అవసరం. అలాంటి MSME Conclaves కేవలం ప్రభుత్వ పథకాల ప్రచార వేదికలుగా కాకుండా, పరిశ్రమల సమస్యలకు పరిష్కార మార్గాలు అన్వేషించే సమావేశాలుగా మారాలి. ఒక ప్రాంతంలో విజయవంతంగా అమలవుతున్న సాంకేతిక పరిజ్ఞానం మరో ప్రాంతానికి చేరాలి. టెక్నాలజీ బదిలీ జరగాలి. మార్కెటింగ్ భాగస్వామ్యాలు ఏర్పడాలి. సరఫరా గొలుసులు బలపడాలి. చిన్న పరిశ్రమలు పరస్పరం నేర్చుకునే అవకాశాలు పెరగాలి. ముఖ్యమంత్రి, మంత్రులు, ఉన్నతాధికారులు ఇటువంటి సమావేశాలకు రావడం వల్ల క్షేత్రస్థాయి అనుభవాలు నేరుగా వారికి చేరతాయి. ప్రతి ఏడాది లేదా రెండేళ్లకు ఒకసారి రాష్ట్ర స్థాయి ఎంఎస్‌ఎంఈ సదస్సులు నిర్వహిస్తే వాటి ప్రయోజనం పరిశ్రమలకే కాదు, రాష్ట్ర ఆర్థిక వ్యవస్థకు కూడా చేరుతుంది.

చిన్న పరిశ్రమలకు కావాల్సింది సమాన అవకాశాలు, సమయానికి స్పందించే వ్యవస్థ, తమ స్వరం వినిపించే వేదిక. దేశం వికసిత భారత్‌గా ఎదగాలంటే మెగా పెట్టుబడులు ఎంత అవసరమో, చిన్న పరిశ్రమలపై విశ్వాసం కూడా అంతే అవసరం. ఎందుకంటే ఈ దేశ పారిశ్రామిక భవిష్యత్తు కేవలం కొన్ని భారీ కర్మాగారాలపై మాత్రమే ఆధారపడి లేదు. నిశ్శబ్దంగా ఉత్పత్తి చేస్తూ, ఉపాధి కల్పిస్తూ, పన్నులు చెల్లిస్తూ నిలబడిన లక్షలాది చిన్న పరిశ్రమలపై కూడా ఆధారపడి ఉంది. మెగా పెట్టుబడులు రాష్ట్రానికి గుర్తింపును తీసుకువస్తే, చిన్న పరిశ్రమలు ఆ గుర్తింపును సమగ్రాభివృద్ధిగా మలిచే విస్తృతమైన పునాదిని నిర్మిస్తాయి. అందుకే రెండింటికీ సమాన ప్రాధాన్యం అవసరం.

గూడపాటి నానిబాబు చౌదరి

అధ్యక్షులు, మల్లవల్లి ఇండస్ట్రీస్ అసోసియేషన్

(నేడు ప్రపంచ ఎంఎస్‌ఎంఈ దినోత్సవం)

ఈ వార్తలనూ చదవండి:

అపరేషన్ అమిస్తాడ్.. వెనెజువెలాకు భారత్ ఆపన్న హస్తం

ఉక్రెయిన్ భీకర డ్రోన్ దాడి.. రష్యాలోని 12 ప్రాంతాలపై..