గాడిద గర్వభంగం

అనగనగా ఓ వ్యాపారి. ఆ వ్యాపారి ఇంట్లో ఓ గాడిద, ఓ కుక్క ఉండేది. కుక్కను ప్రేమగా చూడటంతో గాడిదకు అసూయపుట్టేది. అన్నీ తనకే కష్టాలని బాధపడేది. ఆ కష్టాలను ఇతరులకు చెబుతూ ఉపశమనం అయ్యేది. గాడిద కష్టాలని అందుకు అంటారన్నమాట.

ఆ వ్యాపారి మంచి కళాకారుడు కూడా. బొమ్మలు తయారు చేసి రంగులు పూసి మంచి ధరకు అమ్మేవాడు. ఒక రోజు ఓ మంచి బొమ్మను తయారు చేశాడు. పండుగ రోజు ఓ ధనికుడు ఇంటికి తీసుకెళ్లి ఆ బొమ్మను ఇద్దామనుకున్నాడు. ఆ పెద్ద బొమ్మను యథావిధిగా గాడిద మీద తీసుకెళ్లాలనుకున్నాడు. పండగ రోజు ఉదయాన్నే గాడిద మీద బొమ్మను తీసుకుని వ్యాపారి వెళ్తున్నాడు. అరే.. బొమ్మ ఎంత బావుందోనని ఊర్లోని పిల్లా, పెద్దలు చూస్తున్నారు. ఒకటే గుంపు. మెచ్చుకోలు. ఆహా.. ఈ గుంపు ఇలా చప్పట్లు కొడుతుందంటే.. నా గొప్పతనం వల్లనే అనుకుంది. వాస్తవానికి ఆ బొమ్మకు కానీ తన పనికి మెచ్చుకోలని ఆ గాడిదకు తెలీదు.

ఆ ఊరిలోని కొందరు కళాకారులు ఆ బొమ్మచూసి ఆశ్చర్యపోయారు. డ్యాన్సులేశారు. ఆ కళాకారుడు, వ్యాపారి అయిన వ్యక్తికి బహుమతి ఇచ్చారు కొందరు ఆసాములు. ఆ ఆనందం తట్టుకోలేక గాడిద గట్టిగా ఆనందంతో అరవసాగింది. వాస్తవానికి గాడిద అరుపు విని అందరూ బెంబేలెత్తారు. గాడిద మాత్రం తన కంఠ స్వరం గొప్పదన్నట్లు ఒకటే అరుపు. దాన్ని మచ్చికచేసుకుని.. గాండ్రింపు తగ్గించటానికి నానా యాతన పడ్డాడు ఆ వ్యాపారి. చేసేదేమిలేక చివరకి ఒక పెద్ద కర్రను తీసుకుని కాళ్లకు గట్టిగా బాదాడు. కాళ్లకు మంటలు ఒకవైపు.. మరో వైపు గాడిద మెడ తాడును మరో మనిషి పట్టుకున్నాడు. పరిగెత్తితే కొడతారని భయపడి.. మెల్లగా నడిచింది గాడిద. తన గర్వభంగం అలా అణగిపోయింది.